De ene dag lijkt al wat harder op de andere. De ene dag loopt al wat vlotter dan de andere. De ene dag wordt soms gevolgd door DIE ene dag. Die ene dag dat je leven verandert. Die ene verandering die kleine maar soms ook grote gevolgen heeft.

Zo’n dag kan je zelf leven. Zelf de knopen doorhakken, zelf de stappen zetten. Soms gaat zo’n dag echter haar eigen leven lijden. Zo’n dag kan je niet alleen doorkomen, op zo’n dag moet je kunnen terugvallen op de mensen rondom je. De mensen die niet alleen zeggen dat ze er voor je zijn, maar er ook echt zijn.

Op zo’n dagen leer je je echte vrienden kennen en wordt je sterker. Je leert dan groot zijn voor, door en bij de mensen die om je geven…. en meer heb ik niet nodig

Brecht Toelen

Advertenties

Aside  —  Geplaatst: 20 oktober 2012 in Uncategorized

Een andere wending

Geplaatst: 2 juli 2012 in Uncategorized

5 Jaar, elk jaar iets anders. Elk jaar opnieuw een fout in mijn lichaam die er voor zorgde dat ik van 0 mag herbeginnen. ‘Volhouden, het komt wel goed’, dat is het zinnetje dat ik het meest gehoord heb in deze 5 jaar. 1 jaar, 2 jaar, 3 jaar, … maar 5 jaar is te veel. Zeggen dat het goed komt is gemakkelijk, maar als het dan niet gebeurt, sta je daar, met je mond vol tanden en klaar om iets kapot te gooien.

Elke dag gaan trainen om er toch maar weer bovenop te komen. Elke dag die fiets op kruipen ongeacht de weersomstandigheden. Duurtrainingen doen in mijn eentje, geen zin hebben maar toch maar gaan trainen. Het gaat niet meer… Het is op.

Klierkoorts, zona, een rug die maar niet wilt beteren na alle genomen maatregelen. Elk jaar maar denken dat het een goed jaar gaat worden. Positief blijven was de boodschap. Maar dan kwam er weer iets waardoor mijn seizoen omzeep was.

Tijd om een conclusie te trekken, tijd om de boeg om te gooien, tijd voor een andere wending, tijd om vele mensen teleur te stellen maar wetende dat dit een goede keuze is. Ik heb er lang over nagedacht maar het is genoeg geweest. Mijn mountainbikecarrière zet ik met onmiddellijke ingang stop. Ik kan het mij niet meer opbrengen om elke dag te gaan trainen, veel dingen er voor op te geven. We stoppen met onszelf onnodige hoop te geven.

Graag wil ik alle mensen bedanken die mij al die jaren gesteund hebben. Ook het NODRUGS CONCEPT TEAM wil ik hartelijk bedanken voor het mooi anderhalf jaar dat ik bij hun beleefd heb. Maarten Gybels, Pascal Loquet, Rony Vanhove, bedankt voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben! Jochen De Vocht, Alexander Loquet, Nick & Niels Vanpol, Vincent Van De Perre, jullie ook merci voor de mooie tijden op stage etc.

Natuurlijk zal ik nog blijven te zien zijn op de mountainbike dankzij mijn fotografie. Mountainbike zal altijd in men hart blijven en de vrienden die ik daar gemaakt heb zal ik ook nooit vergeten. Die fijne tijden zullen we blijven hebben. Merci voor alles, allemaal.

Brecht Thaens ~ Unique Pictures ~ Proud member of NODRUGS CONCEPT TEAM

Sportman?!

Geplaatst: 4 juni 2012 in Uncategorized

Lachend blinken ze hun gesponsorde schoentjes op. Met een oog voor perfectie leggen zen hun strak gesneden haarsnit even goed voor hun act kan beginnen. Camera’s flitsen, publiek juicht en het stadion staat op zijn kop.

Glimlachend en blikkend weet hij nu al dat er morgen een stukje over hem de sportbijlages van de kranten zal vullen. Lachend ploft hij zich weer op de luxebank net naast de grasmat. Zonder maar één bal aan te raken vind hij jaarlijks miljoenen op zijn bankrekening.

Miljoenen die hij verdient door zijn talent niet te benutten …. dat lijkt wel het beeld van een sportman anno 2012. Is dit een sportman? Zijn de bedragen die zij krijgen voor hun werk niet ver buiten proportie?

Lachend kruipt hij op zijn fiets. Maanden voorbereiding van heel zijn familie moeten het hoogtepunt van het jaar worden. Hij gaat ervoor en doet het goed. Zijn thuispubliek in Aalter wordt gek, tot een lekke band hem ten val brengt. Hij zit kermend op de grond en het ergste wordt gevreesd.

Toch stond hij er enkele uren later opnieuw. Ingetaped en soms bijna wenend van de pijn werkt hij zijn finale af. Hij moet het niet doen van het grote prijzengeld. Hij doet het voor zijn eer. Hij mag zijn mensen die dit voor hem neerzette niet teleurstellen, dat kan hij niet. Hij verbijt de pijn en werkt door. Hij vecht met zijn fiets terwijl hij kreten van pijn uitslaat.

Wees nu eerlijk … wie is de echte sportman? Het zijn geen grote geldverdieners. Met een cheque van onder de duizend euro verlaat de winnaar het terrein. Sommige jongens krijgen nog maar net hun kosten gedekt en andere gaan zelfs in het rood voor het beoefenen van hun sport … hun passie.

Een sportman moet leven voor zijn sport en niet gedreven worden door de ladingen geld die de sponsors uitspouwen voor hun eigen goed. Een sporter is een bijter… een bijter de zich vastbijt in zijn sport en wat er ook gebeurt de pijn verbijt.

Kenny Belaey met een gebroken pols en een barst je schouder verliet je het terrein, maar je deed het voor je sport. En je sport en de mensen zijn je dankbaar … van een échte sportman gesproken….

Brecht Toelen

Stop de persen

Geplaatst: 21 mei 2012 in cyclocross, nys, pauwels, wielrennen

Zondagavond 20 mei 19u25, de wekelijkse afspraak met Sportweekend. Tussen al het voetbalnieuws, deze week zowaar een stukje mountainbike. Zouden ze het dan toch eindelijk geleerd hebben? Na het feestgedruis in het Waasland en de gebruikelijke trainerperikelen naast de grasmat, belanden we via de Giro dan toch eindelijk in de Franse mountainbikebergen van La Bresse.

Veelbelovend zien we een zeer korte samenvatting van de wedstrijd. Terwijl we Julien Absalon welverdiend als eerste over de meet zien rijden loopt het mis … aardig mis. “Sven Nys valt en moet opgeven en ook Kevin Pauwels komt ten val en kwam als allerlaatste over de meet. Kevin Van Hoovels was er niet bij in La Bresse…”

Wat? Even terugspoelen. Heb ik dat nu echt goed gehoord? Dat er naast alle voetbalspecialisten bij de VRT geen plaats is voor een echte mountainbikejournalist kan ik in komen. Maar dit? Sven Nys kwam inderdaad ten val en moest opgeven. Over de grote man uit het veld zal de VRT geen fouten maken, dat kunnen ze niet maken….

Daarna is blijkbaar het belangrijkste gezegd en slaan ze de bal totaal mis. Kevin Pauwels kwam niet als allerlaatste over de meet. De man uit Kalmthout werd 62e en was de laatste die de wedstrijd mocht uitrijden. De andere renners werden door de 80% regel één ronde eerder uit koers genomen, maar Pauwels was heus niet de laatste die opgenomen werd in de uitslag.

Wie wel problemen kende was Tom Meeusen. Met een defecte fiets verscheen hij tien minuten na de start terug in de materiaalzone. Het frappantste was het laatste stuk… Kevin Van Hoovels niet van de partij? Hij is de ‘beste’ mountainbiker van België en eindigde ook als eerste Belg op plek 45. Waar zijn jullie mee bezig…

Geef Nys zijn aandacht, hij is een grote man. Echt waar, dat zal niemand ontkennen. Maar stopt het bij Nys? Kevin Pauwels doet zijn zegje en dan… niets meer. Of ja, jawel … een slak. Waar is de reactie van de man die zich prachtig kwalificeerde op het WK in 2011? Waar is de enige Belg die ondanks zijn gezondheidsproblemen een mooie prestatie neerzette in La Bresse? Waar blijft Van Hoovels? Laten we zwijgen over de andere Belgen.

Welkom in 2012 … voetbal centraal, wielrennen een bijrol en mountainbike  … een figuranten rolletje. Een heel klein rolletje dat nog overgenomen wordt door de veldrijders. Mountainbike wat is dat? Moeten we nu echt blij zijn dat ze de naam ‘Kevin Van Hoovels’ al kennen? Waar zijn ze mee bezig… Stop de persen …. Zo kan het niet verder!

Het fragment:  http://www.sporza.be/permalink/1.1305862

Brecht Toelen

Stilte

Geplaatst: 14 maart 2012 in Uncategorized

Heel België leeft mee met de nabestaande van het busongeluk in Zwitserland. Ook Unique rouwt en zocht een uitweg in woorden… Elk op onze eigen manier, elk met onze eigen column.

Tunnel

Emoties verwoorden lukt me normaal steeds goed, maar nu krijg ik geen letter op papier. Het had de eerste echte mooie lentedag moeten worden, waar we weer hadden kunnen genieten van de knotsgekke radio van het experiment van Q music. Gisteren had ik nog liggen klagen over men ToDoList die klaar lag voor vandaag, maar wat doet het er nog allemaal toe.

Ik vraag me af waar ik soms durf over te klagen. Kleine dingen lijken een drama, maar na vanmorgen stelt dat niets meer voor… De tol is groot, 22 kinderen van twaalf jaar kwamen om terwijl ze op weg naar huis waren. Een tunnel ontnam hun het leven, het leven dat nog maar net in de startblokken stond.

Als toekomstige leerkracht ben ik dit jaar al verschillende keren in contact gekomen met die leeftijdscategorie. Het geeft het nog een gekker gevoel te weten dat die jongens en meisjes volgend jaar voor mijn ogen hadden kunnen zitten.

Maar wat maakt het uit wat ik voel. De ouders blijven de onzekerheid in hun met tranen gevulde ogen dragen. Ouders, broers, zussen, familie, vrienden en kennissen blijven achter met een leegte. Een leegte die nooit meer opgevuld zal kunnen worden.

Het enige wat nog achterblijft is een ster voor elk van hun, een ster die eeuwig aan de hemel zal blijven fonkelen. Terwijl zijn hun plaatsje zoeken heel hoog boven ons, staat de wereld stil. Radio, televisie allemaal passen ze hun programma aan. De mensen treuren….

Het is geen stilte van één dag, het is een stilte die zal blijven weerklinken. Een ondragelijke stilte…

Slachtoffers

Een leuke en speelse sneeuwklasse, dat is wat het geworden is. Jammer genoeg moest er weer iets ergs gebeuren nog voor ze terug in de armen van hun lieftallige ouders konden springen. De balans is reeds opgemaakt en die is zwaar, héél zwaar! 28 doden en tal van zwaar gewonden. Bij de doden zijn er 22 kinderen het slachtoffer.

Plezier en verdriet liggen kort bij elkaar. Dat is door dit ongeval wel heel duidelijk geworden. Heel België staat stil, stil bij deze gebeurtenis. Hoe moet het nu verder? Wie is er nog in leven? Wat is er met mijn zoon/dochter gebeurt? Leeft hij/zij nog? Wat is er gebeurd? … Allemaal vragen die nu in tal van mensen hun hoofd rondspoken.

Een zwart gat, dat wordt het voor velen onder ons. Een bladzijde die niemand meer wilt terugzien, een bladzijde vol zwarte vlekken waar het wit maar nauwelijks te zien is. Maar toch een bladzijde die bij velen in het geheugen gegriefd blijft.

Ouders, vrienden, betrokkenen, Belgen, een welgemeende sterkte van mij. Deze dag zullen we nog lang onthouden. Laten we hopen dat dit niet meer moet voorkomen, hoewel het lot soms anders beslist.

Brecht Toelen en Brecht Thaens
http://www.unique-pictures.be

Davy Coenen

Geplaatst: 8 februari 2012 in Uncategorized

° 2 april 1980 – † 9 februari 2010

In 2007 werd je 3de achter Sven Nys en Filip Meirhaeghe op het Belgisch kampioenschap in Malmedy. Je was terug een grote naam in de mountainbikewereld nadat je het voor een paar jaar voor gezien hield. Je hebt er alles aan gedaan om aan de top van de Belgische mountainbikewereld te komen.

Je was op weg om Belgisch kampioen te worden, moest deze tragische gebeurtenis van in 2009 niet gebeurd zijn. Een hersentumor, dat is het verdict van de dokters als je langsgaat in het ziekenhuis met serieuze hoofdpijn. Het sloeg in als een bom bij iedereen. Je ondergaat vele chemokuren en de tumor lijkt verdwenen. Totdat dit rotbeest weer op komt zetten. Maar nee, jij gaf niet op! Jij bleef doortrainen en je geloofde in een goede afloop. Jou doorzettingsvermogen gaf iedereen weer hoop.

Op 9 februari 2010 om 19.00u staat de wereld even stil. Je sluit je ogen en wordt niet meer wakker. Vanaf dat moment is er een grote leegte voor velen. Maar ik ben er zeker van dat je nooit vergeten zult worden.

Het is nu 2 jaar geleden en zelfs je eigen Peltercrossers hebben jou lievelingsnummer 99 op de mouw van de truitjes gezet. Iedereen heeft veel respect voor je. De Memorial Davy Coenen, wat vind je daarvan? De 4-uurs race van Overpelt is naar je genoemd. Dit is wel een bewijs dat je nog steeds aanwezig bent bij ons. Davy, uit het oog maar niet uit het hart! Het ga je goed…

Brecht Thaens

Nooit laat ik je los Tim

Geplaatst: 11 januari 2012 in cyclocross, pauwels, rust, wielrennen

Het moet een verschrikkelijke dag geweest zijn, die 26e september 2004. Vol spanning en jolijt stonden ze langst de kant van de omloop klaar voor het nieuwe seizoen. Een val, een bericht door de speaker en een beeld. Een beeld dat bij vele nog op het netvlies gegrift staat.

Ik kan me het beeld alleen maar proberen voor te stellen. De verhalen zijn pakkend en triest. Zelf was dat nog ver voor mijn cyclocrosstijd.  Een hartaderbreuk maakte abrupt een einde aan een nog veel te jong leven.

Zeven jaar na de tragische gebeurtenis leeft Tim nog steeds voort in de mooie verhalen. Ik herinner me nog dat moment na het Belgisch kampioenschap mountainbike. Een klein dapper vrouwtje stond langst mij bij de herdenking van de slachtoffers van de treinramp in Buizingen.

Anders steeds klaar met een stevig antwoord, pinkte ze nu een traantje weg. Een ontroerend beeld van Fientje, anders zo hevig en uitbundig voelde nu alle gevoelens van die 26e september terug opborrelen.

Maar niet alleen bij Fientje blijft Tim verder leven, ook bij de familie, vrienden en supporters. Kevin zal er zelf zelden of nooit een woord over laten vallen, maar diep in hem draagt hij Tim mee over de lijn.

En ook omgekeerd is dit verhaal te vertellen. Ik ben er zeker van dat Tim hier ergens hoog boven ons zit mee te kijken en zit te genieten van de prestaties van zijne kleine….  Zijne kleine Kevin wordt groot…

Tim Pauwels 23 lentes jong, kwam ten val na een hartaderbreuk tijdens de cross in Erpe-Mere .

 Brecht Toelen – Verschenen in Evolution 1