Archief voor december, 2011

365

Geplaatst: 22 december 2011 in Uncategorized

De tijd vliegt, dat werd ook dit jaar weer duidelijk. Ik dacht laten we meer meteen beginnen met een cliché dan hebben we dat dit jaar ook weer gehad.

Er veranderde heel veel voor mij. De zekerheid sloeg om in onzekerheid. Ik moest terug mijn eigen weg zoeken. Een weg die ik niet had gevonden zonder mijn tochtgenoten. Stilaan klaarde de hemel en met de hulp van een toen nog onbekende vond ik de schakelaar voor men mistlampen terug. De weg werd duidelijk en nieuwe wegen inslaan werd gemakkelijker.

Ik heb keuzes gemaakt die onomkeerbaar zijn en ik heb nog van geen enkele spijt. De fotografie vond zijn plaatsje in mijn leven en samen met mijn tochtgenoot hebben we een sterkt team gevormd, een unique team dat hopelijk niet meer stuk kan.

Mijn zelfvertrouwen groeide en nieuwe mensen bleven men pad kruisen. Vroeger keek ik er met afkeer naar, nu spreek ik ze vol zelfvertrouwen aan. Van alle kanten kwamen er speciale mensen naar me toe. Op de cross leerde ik mensen kennen op een andere manier. Een manier die me beviel. Samen staan we ook daar sterk, allemaal achter één man.

Secundair liep op zijn laatste poten. De laatste maanden van de mijn zesjarige loopbaan verliepen niet altijd even vlot, maar op het einde van de rit mag ik tevreden zijn. Ook de hoge school bracht -naast het vele werk- speciale dingen mee. Hopelijk kan ik me daar nog drie jaar vol geven en amuseren.

Ik hoop dat mensen me ook hebben leren kennen op een speciale manier. Ik hoop dat alles wat ik probeerde te doen voor iedereen ook gerespecteerd werd. Ik hoop dat mijn hoop tegen volgend jaar mag veranderen in weten…

Voor mij was dit het jaar waarin men leven zo stilaan zijn definitieve plooi vond, maar wat volgend jaar brengt is weer een groot raadsel. Eén ding is zeker, volgend jaar telt een dagje meer dan dit jaar en ik ben er zeker van dat ik dat dagje goed ga spenderen…

Brecht Toelen

God voor één dag

Geplaatst: 14 december 2011 in rust
Tags:,

Dinsdagmiddag, het nieuws van 13 uur. De autoradio gaat spontaan een beetje harder. Na de gebruikelijke goeiemiddag veranderde de sfeer in de auto volledig. Een aanslag in Luik … in ons landje?

Zo’n zes uur eerder was er ergens in ons klein Belgenlandje iemand opgestaan met het gevoel god te zijn. Hij voelde zich de almachtige, die zonder mededogen kon bepalen over leven en dood. Hij had alles in handen, vond hij…

Rustig wachtend op de bus werden de mens opgeschrikt …. de god van de dag had zijn plekje gekozen. Onschuldige mensen  moesten boeten voor de daden die hem aangedaan waren. De angst in de ogen van de boetende mensen wil ik me zelfs niet proberen voor te stellen.

Ik vraag me af waar haalt hij het recht om zo maar te beslissen over leven en dood. De tol is groot, heeft hij zijn doel nu bereikt? Is zijn leven nu echt compleet? Was dat nu echt waarvoor hij leefde?

Met vragen blijven de nabestaande nu achter. Zonder uitleg moeten ze het hele proces doorlopen. Het levensdoel van de god van de dag veranderde het leven van zo veel mens. Is dit nu echt wat hij wou? Moest dit nu echt?

Brecht Toelen